تبلیغات این است زندگی من در پیچ و تاب این جهان درهم و برهم
نوشته شده در تاریخ : شنبه 26 دی 1388 12:32 ب.ظ
نوع مطلب :چرک نویس زندگی ،
چند روز پیش داشتم با فشفشه میرزا حرف می زدم و شیطونکی ها بچگی هام رو براش تعریف می کردم. دیدم که ای بابا از همون بچگی فرفره بودم. فر می خوردم و به هم می ریختم و کشف می کردم و می رفتم فقط یه فرقی هست حالا....اونوقتها جهان با من فر نمی خورد. من بودم و خودم اما حالا جهان فر می خوره و من که اونوقت ها مثل باد بودم حالا کسل و خموده ام. گاهی تکونی به خودم می دم. فری می خورم. و بعد باز کسل و خموده ام.
فکر می کردم چی آدم رو عوض می کنه؟! حسرت کودکی و دوباره بچه شدن که همه ی ما تو دلمون داریم و خواهیم داشت به کنار، اما یه چیزی تو این جامعه، تو طرز زندگی ما هست که مسمومه و کشنده و هر کس رو به طریقی گرفتار می کنه. یکی کارمند می شه و یکی هنرمند. فرقی نمی کنه اولی باشی یا دومی. گیرم که شاخک های دومی کمی حساس تر از اولی ولی خوب که چی؟! تو این هوای آزارنده که با هم حرف می زنیم و نفس می کشیم و هنوز امیدواریم، سرعت فر خوردن همه ی ما کند شده، بعضی هامون ایستادیم. شاید روزی تکونی بخوریم و موتورمون دوباره راه بیفته شاید هم تا ابد به خوابی سنگین فرو رفتیم. نمی دونم. کمی غم انگیزه. کل ماجرا از اول تا آخر غم انگیزه.
همیشه دنیایی رو دوست داشتم که سبز باشه. پر از گل و درخت نه پر از دود و چراغ های نئون آویخته بر درختهای بی برگ و برش (تصویری که هر روز در این شهر شلوغ دودناک غم زده می بینم) ، که توش آدما همدیگه رو دوست داشته باشند. که دلمون برای هم بسوزه، که به هم لبخند بزنیم. که کنار هم مثل هزاران هزار دوست، فارغ از مرزها و نژادها و مذاهب زندگی کنیم. چه دنیای آرمانی ای! چه خیال باطلی!
دوست داشتم .....
حالا بیهوده گوشه ای نشستم و فکر می کنم تا کی باید زور بزنم تا این چرخ وجود من بچرخه، نه فقط من.... همه ی کسایی که می شناسم و حتی نمی شناسم. تا کی زور بزنیم برای به دست آوردن چیزهایی که حق داشتنش بدیهی یه، که اصلاً زوری لازم نداره، که به عنوان یک آدم زنده که حق حیات داره حق داشتن اون چیزها رو هم داریم......
بماند، نه دلتنگم، نه تنهام، نه ناامید....تا توان دارم فر می خورم و اگر ناتوانی شعور و بدن من رو از کار انداخت با قلبم، با نگاهم، با فریاد و ناله هام، با چیزی که در وجودم ته نشین شده و باعث شده من، من باشم همچنان و همچنان فر خواهم خورد.
نوشته شده توسط:فرفره خاتون
پایان شب سیه سپید است
نوشته شده در تاریخ : پنجشنبه 10 دی 1388 12:44 ب.ظ
نوع مطلب :چرک نویس زندگی ،
خون و دود و فریاد و فرار.
این زندگی ماست تو این خراب شده.
چرا کسی که می تونه با آرامش و مهر از روی اون صندلی بلند پایین بیاد، ترجیح می ده همه چیز رو به کثافت بکشه و بعد پایین بیاد؟!
نوشته شده توسط:فرفره خاتون
کمی فروغ
نوشته شده در تاریخ : چهارشنبه 2 دی 1388 07:21 ب.ظ
نوع مطلب :چرک نویس ادبیات ،
دلم گرفته است
دلم گرفته است
به ایوان می روم
انگشتانم را بر پوست کشیده ی شب می کشم
چراغ های رابطه تاریکند
چراغ های رابطه تاریکند
کسی مرا به آفتاب معرفی نخواهد کرد
کسی مرا به میهمانی گنجشک ها نخواهد برد
....
ف.فرخزاد
نوشته شده توسط:فرفره خاتون
دنبالک ها: فروغ فرخزاد در ویکیپدیا فارسی ، وبلاگ اشعار و زندگی فروغ فرخزاد ، آلبوم عکسهای فروغ فرخزاد ،
دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای می خواند
نوشته شده در تاریخ : چهارشنبه 25 آذر 1388 11:04 ق.ظ
نوع مطلب :چرک نویس زندگی ،
نشسته ام و فکر می کنم چه می شد اگر اینطور نبود و آنوقت خودم را می بینم که در آن زمان که اینطور نبود باز هم می نشینم و با خودم می گویم چه می شد اگر اینطور نبود و در رویای رویام می بینم که نشسته ام و باز از خودم می پرسم چه می شد که اینطور نبود؟!
چرخه ای ابدی؟! ذهنی که آرامش نمی پذیرد؟!
دلتنگی ها می آیند و می روند. می چرخند و خاری می شوند رها در بیابان یا پری دریایی کوچکی در اعماق تاریک آبهای راکد.
زمان به سادگی گوسفندی از برابر چشمم می گذرد و من نه آخوری دارم که سرش را به کاه گرم کنم نه حوصله ای تا برای چرا به بیابان ببرمش.
کسالت.
به خودم می گفتم تو خلاقی، تو بهترینی. به خودم می گفتم کمی دیگر پافشاری کن، کشف می شوی، پیدا می شوی. به خودم می گفتم سخت است، درد دارد اما تمام می شود.... به خودم بسیار حرف ها می زدم که تک تک کلمات و حرف ها و هجاهایش را فراموش کرده ام.
انسان بودن دشواری وظیفه بود.
نوشته شده توسط:فرفره خاتون
عقوبت
نوشته شده در تاریخ : سه شنبه 10 آذر 1388 01:57 ب.ظ
نوع مطلب :چرک نویس ادبیات ،
با ما گفته بودند:
« آن کلام مقدس را
با شما خواهیم آموخت،
لیکن به خاطر آن
عقوبتی جان فرسای را
تحمل می بایدتان کرد.»
عقوبت دشوار را چندان تاب آوردیم
آری
که کلام مقدسمان
باری
از خاطر گریخت!
ا.شاملو
نوشته شده توسط:فرفره خاتون
دنبالک ها: سایت رسمی احمد شاملو ،
یک صدا از همین نزدیکی
نوشته شده در تاریخ : سه شنبه 21 مهر 1388 10:43 ب.ظ
نوع مطلب :چرک نویس زندگی ،
ناتوانم اما امیدوار.
و تاکی؟؟؟
تا کی؟؟؟
تا کی؟؟؟
......
اگه پنج ساله بودم زندگی یه جور دیگه بود. حالا سی و دو سال دارم و زندگی یه جور دیگه است.
یه چیزایی برای همیشه فراموش شدند، یه چیزایی هرگز فراموش نمی شن و آدم تلاش می کنه فراموششون کنه. آخ که چقدر این تلاش فرساینده است.
یه صدای خوب می شنوم. از شبکه ی متزوست. نمی دونم چه سازی یه. یه ساز سنتی یا یه موسیقی فولکلور؟ فشفشه میرزا پشت سرمه. تلویزیون پشت سرمه. قلبم فشرده است. تایپ می کنم و به آرزوهام فکر می کنم. به آزادی های نداشته ام فکر می کنم و این موسیقی زیبا که نمی بینم از چه سازی در می آد بهم می گه بس کن....تا کی؟؟؟ تا کی؟؟؟؟
دارم بزرگ می شم؟ دارم آب می رم؟ دارم پیر می شم؟ چه وسواس مریض گونه ای دارم که خودم رو تحلیل کنم؟ ضعفهام رو؟ حال و روزم رو؟ چه وسواسی دارم که همین حالا زندگی رو رها کردم به امید آینده؟ .....یادم هست که همه ی این حرفها کلیشه ای یه. یادم هست که همه ی این حرفها همیشه به نظرم مسخره است اما این تاثیر موسیقی نیست که باعث می شه حرف بزنم؟ حرف هایی که معلوم نیست اعترافند به ناتوانی خود یا شکوه از بی کفایتی خود؟
دست زدند. فکر کنم برنامه اش تموم شد.
نه تموم نشد. باز صدای ساز می آد. صدای فشفشه میرزا هم می آد که گاهی مفش رو بالا می کشه. با وجود این، صدای این ساز همچنان جادویی یه. و من رو یاد اسپانیا و لورکا می ندازه. یاد چمنزاری که نمی گذاشتند در آن گریه کند،یاد ساعت 5 عصر، یاد ایگناسیو، یاد ماه و چمنزار و لکه های خون....
ولی انگار دارم هذیان می گم. کمی آشفته ام. خوب می شم. این دوره های سودازدگی و جنون هم به پایان می رسه. خوب می شم.
اما تا کی؟؟؟
تا کی؟؟؟
نوشته شده توسط:فرفره خاتون
دنبالک ها: شبکه متزو ،
شب خوش
نوشته شده در تاریخ : شنبه 14 شهریور 1388 08:06 ب.ظ
نوع مطلب :چرک نویس زندگی ،
هر شب قبل از خواب دلم به شدت می گیره. انگار از همه ی کسانی که دوستشون دارم کنده شدم.
نوشته شده توسط:فرفره خاتون
چمنزار گریان
نوشته شده در تاریخ : جمعه 6 شهریور 1388 03:57 ب.ظ
نوع مطلب :چرک نویس سینما ،
دیشب بعد از مدتها با فشفشه میرزا نشستیم و یه فیلم دیدیم. فیلمی از کارگردان یونانی تئو آنجلوپولوس با عنوان: چمنزار گریان.
من فیلم رو دوست داشتم. فضای فیلم خیلی شبیه فیلمای تارکوفسکی بود. اگه کسی تارکوفسکی دوست داشته باشه می تونه این فیلم رو دوست داشته باشه. البته داستانش فراز و نشیب زیاد داشت.
فیلم برداشتی از اسطوره ی ادیپ بود یا لااقل من و فشفشه میرزا جان فکر می کنیم برداشتی از ادیپ بود ولی با بعضی تغییرات در داستان. البته کل تریلوژی ادیپ بود نه فقط بخش اولش. داستان زیر و بالا داشت و تفاوت ولی روایت همون بود. فضای اسطوره ای فیلم برای من که اینروزا همش درباره اسطوره ها دارم می خونم خیلی جذاب بود. اسطوره های مدرن که زیر فشار شرایط شکل و قامت اسطوره ای شون خورد شده و از هم پاشیده.
چمنزار گریان از اسمش تا جزئیات فیلم پر از نشانه های قابل تفسیر ه ولی من نمی خوام با گفتن تفاسیر خودم لذت تجربه ی ناب کشف و شهود برای مخاطب رو خراب کنم. در هر صورت اگر فیلم رو یافتید ببینید، چیزی رو از دست نمی دید....چیزی به دست می آرید.
نوشته شده توسط:فرفره خاتون
زمان زبان!
نوشته شده در تاریخ : شنبه 17 مرداد 1388 10:54 ب.ظ
نوع مطلب :چرک نویس زندگی ،
روزهای گه دارن می گذرن و همچنان می گذرن. دارم زبان می خونم. هر زبانی که باشه مهم نیست. می خوام همه ی زبانهای دنیا رو بدونم. خدا رو چه دیدی شاید یه روز صبح بیدار شدم و دیدم یه جای دیگه دنیا تو یه اتاق کوچیک رو یه تخت تمیز از خواب بیدار شدم و با خودم گفتم اینجا کجاست؟!
بهتره آدم هم انگلیسی بدونه، هم فرانسوی، هم اسپانیایی، هم هندی، هم آلمانی، هم هلندی، هم چینی، حتی زبان سواحیلی هم یه روزی به درد می خوره. بنابراین در راستای تلاشهای خوددوستانه ام در جهت ترک این سرزمین نکبت همه ی زبانهای عالم را می آموزم. به چه طریق؟ خیلی ساده. دونه دونه. نهایتاً نود سال طول می کشه دیگه. تا اون موقع هم شاید فرجی بشه و یه صبحی تو اتاق مذکور چشم باز کنم. فقط یه آن تصور کنید اون اتاق تو قلب زندان اوین باشه. عجب! چرا فارسی حرف زدن یاد نگرفتم؟؟؟؟
نوشته شده توسط:فرفره خاتون
انسانم آرزوست
نوشته شده در تاریخ : پنجشنبه 25 تیر 1388 03:30 ب.ظ
نوع مطلب :چرک نویس زندگی ،
تو یک نوسان دائم هستم. دل و دماغی برای زندگی کردن نیست و هست. هر روز که می خوای به خودت بگی من هنوز زنده ام و نفس می کشم و این کره ی گرد و قلنبه ی زمین داره می چرخه، یکدفعه خبری می شنوی یا اتفاقی می افته که می گی به جهنم که می چرخه، مگه مرده و زنده ی آدم تو این مملکت با هم فرق داره.
دیگه نمی تونم خیلی زیاد صفحه های خبری رو بخونم. نمی تونم راحت اخبار رو دنبال کنم. دلم از سنگ که نیست. این فضا هر گلی رو پژمرده می کنه، هر سبزه ای رو می خشکونه. هی چیزی می آد و محکم می خوره به دیوار این قلب. آهن که نیست...گوشته، خونه، رگ و پی. این که اینطور له می شه و صداش در نمی آد آدمه....اشرف مخلوقاته، بشره، بشر.
نوشته شده توسط:فرفره خاتون
آخرین پستها
این است زندگی من در پیچ و تاب این جهان درهم و برهم شنبه 26 دی 1388
پایان شب سیه سپید است پنجشنبه 10 دی 1388
کمی فروغ چهارشنبه 2 دی 1388
دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای می خواند چهارشنبه 25 آذر 1388
عقوبت سه شنبه 10 آذر 1388
یک صدا از همین نزدیکی سه شنبه 21 مهر 1388
شب خوش شنبه 14 شهریور 1388
چمنزار گریان جمعه 6 شهریور 1388
زمان زبان! شنبه 17 مرداد 1388
انسانم آرزوست پنجشنبه 25 تیر 1388
این خانه از پای بست ویران است یکشنبه 24 خرداد 1388
تمام ایده ها و آرزو به باد رفت... سه شنبه 12 خرداد 1388
گه خوری اضافی پنجشنبه 7 خرداد 1388
ملت غیور به پا خیزید!!!!!!! یکشنبه 3 خرداد 1388
به سوگ روزهای رفته از ابراهیم بیگ تا کنون پنجشنبه 10 اردیبهشت 1388
لیست آخرین پستها
پایان شب سیه سپید است پنجشنبه 10 دی 1388
کمی فروغ چهارشنبه 2 دی 1388
دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای می خواند چهارشنبه 25 آذر 1388
عقوبت سه شنبه 10 آذر 1388
یک صدا از همین نزدیکی سه شنبه 21 مهر 1388
شب خوش شنبه 14 شهریور 1388
چمنزار گریان جمعه 6 شهریور 1388
زمان زبان! شنبه 17 مرداد 1388
انسانم آرزوست پنجشنبه 25 تیر 1388
این خانه از پای بست ویران است یکشنبه 24 خرداد 1388
تمام ایده ها و آرزو به باد رفت... سه شنبه 12 خرداد 1388
گه خوری اضافی پنجشنبه 7 خرداد 1388
ملت غیور به پا خیزید!!!!!!! یکشنبه 3 خرداد 1388
به سوگ روزهای رفته از ابراهیم بیگ تا کنون پنجشنبه 10 اردیبهشت 1388
لیست آخرین پستها
